Guatemala, wat mot je daar nou? deel 2

20 april Antigua
Om 9.00 uur staan wij bij Constru Casa voor de deur. Samen met Kees en Giovanni ( een chauffeur van de organisatie) rijden we in een krakkemikkige auto naar San Pedro. We stoppen voor een smal steegje. In dit steegje bevindt, of beter gezegd bevond, zich een klein huisje van houten planken en golfplaten. Inmiddels is dit helemaal afgebroken en laat de aannemer ons de tekening zien van het huis wat ervoor in de plaats komt. We maken kennis met de vader van het gezin en zijn broer, beide druk aan het werk. De vader is erg trots op de tekening (de opzet komt bij hem zelf vandaan) van zijn nieuwe huis en is erg dankbaar dat hij de kans krijgt via Constru Casa een nieuw huis voor zijn familie te bouwen. Een uurtje later zijn we weer terug en maken we ons klaar om met de ouders van Maris de klim naar Cerro del Cruz te maken. Petra besluit niet mee te gaan en nog even lekker te gaan shoppen. Cerro del Cruz is, de naam zegt het al, een heuvel met daarop een heel groot kruis. Vanaf dit punt heb je, bij helder weer, een prachtig uitzicht over Antigua, op de 3 vulkanen die om Antigua heenliggen en de omliggende bergen. Als we bij de heuvel aankomen kunnen we 2 kanten op: de ene optie is met een trap omhoog, de andere optie via de weg. Een oudere man adviseert ons de weg te nemen wat we dan ook doen. Eenmaal boven op de heuvel staat er politie om de boel in de gaten te houden (een aantal jaren terug hebben hier een aantal keer overvallen en verkrachtingen plaatsgevonden) en wijst ons de goede kant op (nadat we uiteraard eerst verkeerd gelopen waren) We treffen het: we hebben goed zicht op Antigua en nadat ook de laatste wolkjes rond de top weggaan hebben we vrij zicht op de Agua vulkaan. Je kan natuurlijk niet alles hebben: De Fuego en de Acatenango vulkaan zijn verscholen achter de wolken. Nadat we hier de door Nel en Piet meegebrachte sandwiches hebben opgegeten en op ons gemak hebben genoten van het zicht nemen we de trap naar beneden. Dit lijkt een stuk korter dan de heenweg. Weer terug in Antigua zoeken de mannen een kroegje op waar ze voetbal kunnen kijken en vermaken de dames zich in de winkeltjes (Nel kan haar ogen wederom niet van de tasjes afhouden, deze is toch ook wel handig?!) en het park. Om 15.00 uur verzamelen we bij Obras Sociales Hermano Pedro, het ziekenhuis waar Mariska wil gaan werken. Er wordt een rondleiding gegeven dor het ziekenhuis en alle afdelingen waar je vrijwilligerswerk kan doen. Dit zijn de afdelingen waar mensen met een handicap permanent wonen.Ten opzichte van 11 jaar geleden (toen heeft Mariska hier ook gewerkt) zijn er wel wat verbeteringen opgetreden: er zijn rolstoelen gekomen voor elke bewoner via de wheelchairfoundation en er is een klein zwembadje gekomen waar eens per week met een aantal kinderen in gezwommen wordt als er vrijwilligers zijn die dit willen. Maar verder is veel nog hetzelfde en bij de aanblik van de slaapzalen met de vele spijlenbedjes op een rij beseffen we weer hoe anders het in Europa kan zijn. Ook over dit project volgt nog meer informatie in een apart blog. Dan is het vanavond toch echt onze laatste avond met zijn allen en we gaan nogmaals eten bij Da Vinci. Wederom smaakt het eten erg goed en deze keer valt alles goed bij iedereen. Ajan neemt vast afscheid van de familie, want hij zal morgenvroeg starten met zijn vrijwilligerswerk.

21 april Antigua
Vandaag is Arjan zijn eerste werkdag! Samen met Kees vertrekt hij ‘s ochtends vroeg al met de chickenbus naar Alotenango, waar hij eerst zal helpen met het bouwen van een school. Mariska heeft nog een gezamenlijk ontbijt met haar familie, er worden nog wat allerlaatste spulletjes ingeslagen (stiekem toch nog een tasje Nel?) en dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen. We hebben weer gezellige weken met elkaar gehad en veel moois gezien. Het afscheid is deze keer voor wat kortere duur, over 2 maanden gaan wij immers weer terug naar Nederland. De taxi is keurig op tijd (zelfs te vroeg!) en na stevige omhelzingen zwaaien we naar elkaar tot de taxi echt de hoek om is. Vreemd.... iedereen weg en helemaal alleen. Maar niet voor lang want op weg naar het ziekenhuis voor de intake loop ik Femke (van de zeiltocht naar Panama) tegen het lijf. Samen gaan we eerst naar het ziekenhuis voor mijn intake en afspraken en daarna wordt er tijdens een lunch bijgekletst over wederzijdse belevenissen. Ondertussen laat Arjan telefonisch weten het erg naar zijn zin te hebben. De rest van de middag wordt lezend en computerend doorgebracht en deze keer niet uit eten maar zelf koken.